ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο σύζυγός μου με Αποκάλεσε «Χάμστερ» και Συμφωνώ μαζί του..

Ο σύζυγός μου και εγώ συνεχώς κάνουμε αστεία, λέμε ανέκδοτα και είμαστε σαρκαστικοί στο σπίτι. Ο λόγος δεν έχει σημασία καθώς μπορούμε πάντοτε να βρίσκουμε τον τρόπο να διακωμωδούμε τις καταστάσεις. Κάποιες φορές γινόμαστε και μακάβριοι, όμως αυτοί είμαστε. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως ο σύζυγός μου λαμβάνει στα σοβαρά τις ασθένειές μου και μέσω αυτής της παιχνιδιάρικης στάσης που έχουμε μεταξύ μας, χαιρόμαστε τις μέρες που δεν αισθάνομαι καλά. Πιστεύω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους τα πάμε τόσο καλά μεταξύ μας. Ακόμη και όταν είμαι άρρωστη και μετά βίας κινούμαι, με κάνει να γελάω παρόλο που πονάω. Και εγώ, με τη σειρά μου, διακωμωδώ τον τρόπο που με κάνει να γελάω, παρόλο που πονάω. Η ζωή μας είναι γεμάτη γέλιο ακόμα και όταν δεν υπάρχει κανένας λόγος να είμαστε χαρούμενοι.

Την προηγούμενη βδομάδα, ο σύζυγός μου με αποκάλεσε «χάμστερ». Δεν είναι η πρώτη φορά που αποκαλούμε ο ένας τον άλλο με ανόητα ονόματα ζώων. Χωρίς κανένα δισταγμό, του απάντησα: «Η μητέρα σου ήταν χάμστερ και ο πατέρας σου μύριζε σαν αφροξυλιά». Θεώρησα πως προφανώς αυτή ήταν η πιο λογική απάντηση. Γέλασε, όμως όταν μου εξήγησε γιατί με αποκάλεσε έτσι, κατάλαβα πως πέτυχε διάνα. Αυτά που λέγαμε, πάντα τα έπαιρνα στα αστεία, μέχρι εκείνη τη στιγμή. Με κοίταξε και είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Loading...
 

«Είσαι ένα χάμστερ. Όταν πρωτοβλέπει κανείς ένα χάμστερ, θεωρεί πως είναι γλυκό, χαλαρό και χαρούμενο με τη ζωή του. Όταν όμως το παρατηρήσει προσεκτικά, βλέπει ότι είναι γεμάτο άγχος και ένταση. Ακόμη και η ίδια η ζωή του προκαλεί άγχος. Ενώ είσαι αξιαγάπητη, είσαι γεμάτη άγχος».

Φυσικά, το είπε για αστείο. Όμως, μου άνοιξε τα μάτια περισσότερο από όσο πιστεύω ότι κατάλαβε. Τον τελευταίο καιρό είμαι πιο αγχωμένη από όσο πρέπει, όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι σχεδόν πάντοτε υποφέρω από στρες και ειδικά από τότε που έπαθα πνευμονική εμβολή, λίγα χρόνια πριν. Συνεχώς έχω την υποψία ότι κάθε πόνος είναι και ένδειξη για θρόμβωση. Όλα αυτά, συν το γεγονός ότι πονάω συνέχεια λόγω των ασθενειών μου, με κάνουν χάμστερ. Η υγεία μου είναι κατεστραμμένη και το ξέρουν αυτό και η οικογένειά μου και οι φίλοι μου. Και περισσότερο από όλα, φοβάμαι πως οι ασθένειές μου καταστρέφουν την οικογένειά μου.

Προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερη μητέρα και σύζυγος μπορώ ενώ ταυτόχρονα πάσχω από χρόνιες ασθένειες. Όταν δεν τα καταφέρνω, αγχώνομαι. Αυτό δεν σημαίνει ότι κριτικάρω τον εαυτό μου ή ότι με κατηγορεί ο σύζυγός μου. Όχι, όταν ξεσπάω, γνωρίζω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ σωματικά, ανά πάσα στιγμή. Η έντασή μου κορυφώνεται πιο πολύ όταν βλέπω βρώμικα πιάτα στο νεροχύτη ή όταν ο γιος μου παραπονιέται ότι είμαι βαρετή. Παρόλο που προσπαθώ να το κρύψω, ο σύζυγός μου και οι άλλοι γύρω μου το βλέπουν χωρίς αμφιβολία. Εξωτερικά, φαίνομαι άνετη και πως ελέγχω πλήρως τι κάνω, όμως είμαι απλώς ένα χάμστερ. Εάν κοιτάξει κανείς εσωτερικά, θα καταλάβει.

Επιμέλεια κειμένου   Σωτηριάδου Χριστίνα


 

Πηγή κειμένου και εικόνας hemighty.com

loading...
loading...
Loading...